Άγιος ο Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης – ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΗΤΡ. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ-ΜΟΡΦΟΥ

ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ

Του Α. ΒΙΚΕΤΟΥ

Είκοσι δύο χρόνια από την κοίμηση του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη, Βαρθολομαίο, αποφάσισε χθες την αναγραφή του στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η Συνοδική απόφαση ορίζει ότι η μνήμη του Οσίου Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη θα τιμάται από την Εκκλησία στις 2 Δεκεμβρίου, ημέρα της κοιμήσεως του.

Η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αγιοκατάταξε χθες και τον όσιο Μελέτιο τον Ρόδιο, ο οποίος έζησε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Μελίτων, μέλος της Κανονικής Επιτροπής του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία έκανε στην Ιερά Σύνοδο τις εισηγήσεις για τις αγιοκατατάξεις, δήλωσε ότι το βασικό κριτήριο για την αγιοκατάταξη του Γέροντος Πορφυρίου ήταν η συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο. Πρόκειται, τόνισε, περί αληθώς μεγάλου Αγίου. «Όπως γνωρίζω προσωπικά και εμπειρικά είχε επικοινωνία με τους Αγίους, με τον Θεό, με την Κτίση ολόκληρη και βοηθούσε πολλές ψυχές. Ενήργησε θαυματουργικά με το προορατικό και διορατικό του χάρισμα, που είχε κληρονομήσει με τη Χάρη του Θεού», επεσήμανε ο κ. Μελίτων.

Επίσης, ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας σημείωσε ότι έχουν γραφεί πάνω από 50 βιβλία γιατον γέροντα Πορφύριο από πολλούς ανθρώπους και μάλιστα από ανθρώπους, οι οποίοι τον είχα περιφρονήσει, επειδή κατά κόσμο ήταν αγράμματος. Έγραψαν συγγράμματα για τη ζωή και την προσφορά του. Τον Γέροντα Πορφύριο γνώρισε το 1981, όταν ήταν φοιτητής στην Αθήνα, ο Μητροπολίτης Μόρφου, Νεόφυτος. Ο Γέρων Πορφύριος τον καθοδήγησε σε έναν άλλο Γέροντα, τον μακαριστό Ιάκωβο Τσαλίκη, ηγούμενο τότε της μονής του Οσίου Δαϋίδ στην Εύβοια. Ο Μόρφου Νεόφυτος διατήρησε, όπως μας είπε, ζωντανή σχέση με τον Γέροντα Πορφύριο μέχρι την κοίμησή του, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα «εν εταίρα μορφή».

Για την σημασία της αγιοκατάταξης ο Μόρφου δήλωσε στην «Α»: «Μέσα σε συνθήκες πνευματικής κρίσης με όλα τα επιγενόμενα αυτής σε όλο τον ελληνισμό και σε όλο τον κόσμο το σοφό Οικουμενικό Πατριαρχείο μας ανήγγειλε ‘δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός’ και η λαμπάδα είναι η αεί καιομένη του Οσίου Πατρός ημών Πορφυρίου του διορατικού και συνμπαντικού επιστήμονος». Σύμφωνα με τον κ. Νεόφυτο ο Γέροντας Πορφύριος και οι άλλοι σύγχρονοι Γέροντες, Ιάκωβος, Παϊσιος, Ευμένιος «ποτέ δεν καλλιέργησαν τον γεροντισμό. Αυτό είναι φαινόμενο, που ακολούθησε την εκδημία τους από ανθρώπους, οι οποίοι ήθελαν να τους μιμηθούν χωρίς να έχουν τις πνευματικές προϋποθέσεις». Επίσης, ο Μόρφου Νεόφυτος σημείωσε ότι ο Γέροντας Πορφύριος είχε γνώση όλου του κόσμου και αποδεχόταν όλες τις τεχνολογίες της σύγχρονης επιστήμης. Δεν ήταν, μας είπε, «ο Γέροντας του άσπρου και του μαύρου» και το κυριότερο τον προσέγγιζαν όλων των ειδών άνθρωποι, ιδιαιτέρως οι άνθρωποι της αμαρτίας και των ακροτήτων, τους οποίους παρηγορούσε και τους οδηγούσε σε μετάνοια και εκκλησιαστική ζωή. Είναι πολύ σημαντικό, επεσήμανε, ότι ο Γέροντας Πορφύριος 30 χρόνια της ζωής του τα έζησε στην πιο αμαρτωλή περιοχή των Αθηνών, την Ομόνοια. «Είχε πολλές ασθένειες και δεν ζήτησε ποτέ να θεραπευτεί. Αισθανόταν ότι οι ασθένειες γι’ αυτόν ήταν η ασφάλεια, που είχε απέναντι στα πολλά χαρίσματα, που του δώρισε ο Θεός», κατέληξε ο Μητροπολίτης Μόρφου.

Ο Γέροντας Πορφύριος γεννήθηκε το 1906 στον Άγιο Ιωάννη Ευβοίας. Το κοσμικό όνομα του ήταν Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης και σε ηλικία μόλις 13 ετών και έχοντας τελειώσει μόνο την Β’ Δημοτικού, πήγε στη Σκήτη της Αγίας Τριάδος του Αγίου Όρους, τα γνωστά «Καυσοκαλύβια», όπου έζησε για 6 χρόνια ως υποτακτικός. Λόγω μιας σοβαρής ασθένειας, εγκατέλειψε το Άγιον Όρος και επέστρεψε στην Εύβοια, όπου εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Χαραλάμπους στο Αυλωνάρι. Σε ηλικία μόλις 20 ετών χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Πορφύριο, ο οποίος του έδωσε το όνομα του. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν η Μονή μετατράπηκε σε γυναικεία, ο Γέροντας Πορφύριος εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου, στην Άνω Βάθεια Αμαρίνθου Ευβοίας.

Το 1940, σε ηλικία 34 ετών, ο Γέροντας διορίστηκε εφημέριος στο ναό του Αγίου Γερασίμου της Πολυκλινικής Αθηνών, στην Ομόνοια, και μέχρι το 1973 διακόνησε στη θέση αυτή. Μετά τη συνταξιοδότησή του εγκαταστάθηκε αρχικά στον Άγιο Νικόλαο, στα Καλίσσια Πεντέλης, και αργότερα στο Μήλεσι της Μαλακάσας, όπου ανήγειρε το Ιερό Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Τον Νοέμβριο του 1991 επέστρεψε στο πρώτο κελί του, στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, όπου και εκοιμήθη στις 2 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.

Ο βασικός πυρήνας της σκέψης του Γέροντα Πορφυρίου ήταν ότι ο κόσμος είναι ανάγκη να εμπεδώσει και να καλλιεργήσει την αγάπη προς το δημιουργό του, όχι μέσα από το φόβο των μελλούμενων, αλλά μέσα από μια ανιδιοτελή σχέση, όπως ο στοργικός πατέρας προς το παιδί του. Γιατί η ενότητα, που ήταν η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του Χριστού προς τους Αποστόλους, μπορεί να εξασφαλισθεί, όταν το παιδί ενωθεί με τον πατέρα δια της αγάπης πρωτίστως και όχι δια του φόβου.

Η ΥΠΟΘΗΚΗ ΤΟΥ

Μερικούς μήνες πριν την κοίμηση του ο Γέροντας Πορφύριος έγραψε μεταξύ άλλων προς τα πνευματικά του παιδιά: «Και ενώ από μικρό παιδί είχα κάνει πολλές αμαρτίες, όταν ξαναπήγα στον κόσμο, συνέχισα τις αμαρτίες, οι οποίες μέχρι σήμερα έγιναν πάρα πολλές. Ο κόσμος όμως με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι άγιος. Εγώ όμως αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου».

Από διάφορους λόγους του Γέροντα Πορφύριου σταχυολογήσαμε τους ακόλουθους: -Το σπουδαίο είναι να μπούμε στην Εκκλησία. Να ενωθούμε με τους συνανθρώπους μας, με τις χαρές και τις λύπες όλων, να ξεχνάμε τους εαυτούς μας. -Είναι λάθος να προσεύχεται κανείς για τον εαυτό του, για να σωθεί ο ίδιος. Τους άλλους πρέπει να αγαπάμε και να προσευχόμαστε να μη χαθεί κανείς. -Σημασία στην προσευχή έχει όχι η χρονική διάρκεια, αλλά η ένταση. Να προσεύχεσθε, έστω και πέντε λεπτά, αλλά δοσμένα στο Θεό με αγάπη και λαχτάρα.