…Πώς θα ο­νει­ρευ­ό­σουν έ­να τρα­γού­δι α­να­το­λί­τι­κο, ξέ­χει­λο α­πό ά­ρω­μα, τρυ­φε­ρά­δα, κα­η­μό; Πώς θα ο­νει­ρευ­ό­σουν έ­να τρα­γού­δι τα­ξι­δε­μέ­νο με­σ’ τα στε­νά του Βό­σπο­ρου μ’ ό­λο το γλύ­κο της α­να­το­λής, μ’ ό­λο το πι­κρό της α­να­μνή­σιο; Πώς θα ο­νει­ρευ­ό­σουν έ­να τρα­γού­δι που να σου μα­λά­ζει την ψυ­χή, που να στα­λά­ζει μέ­σα σου νό­στο κι α­να­σε­μιά, πό­νο και γλυ­κα­σμό, που να σου πε­λε­κά­ει την καρ­διά;Οι «Μνή­μες κι ευ­ω­δι­ές της Πό­λης μου», της Στέλ­λας Λε­ον­τιά­δου, εί­ναι έ­να τέ­τοι­ο ο­νει­ρε­μέ­νο τρα­γού­δι. Έ­νας τρι­αν­τα­φυλ­λώ­νας, έ­να κέ­ρα­σμα ζω­ής, μια προ­σευ­χή…

Αν­τώ­νης Σα­μι­ω­τά­κης

Δι­ευ­θυν­τής Πει­ρα­μα­τι­κού Μου­σεί­ου Λο­γο­τε­χνί­ας