…. Αυστηρός, ασκητικός και απόκοσμος, μύστης της πατερικής θεολογίας και ησυχαστικής παραδόσεως αλλά και ταπεινός, καταδεκτικός και ανθρώπινος, ο Γέροντας από το Δοχειάρι πολλές φορές φαινόταν επιφανειακά δύσκολος και δυσπρόσιτος είτε για να κατακεραυνώσει με την στεντόρια φωνή του την αμαρτία, όποιος και αν ήταν αυτός που την έκανε, είτε για να αποκρύψει τις χάριτες, που τον είχε κοσμήσει ο Κύριος για τις αρετές και τους αγώνες του και την εξαιρετική ασκητικότητα του, όπως το προορατικό χάρισμα που είχε και το γνώριζε, αλλά επιμελώς το απέκρυπτε.
Αγωνίστηκε σ’ όλη τη ζωή του δημιουργικά και ακατάπαυστα, συμβουλεύοντας κατά Χριστό και κηρύττοντας τον Θείο Λόγο, και ήταν πάντοτε πρόθυμος και κυριολεκτικά πρώτος σ’ όλες τις δουλειές είτε ανακαινίζοντας Μοναστήρια με την οργάνωση του Συνοδικού και την δημιουργία Μουσείου, όπως στον Προυσό, είτε αναστυλώνοντας Μοναστήρια, όπως το Δοχειάρι, είτε ιδρύοντας καινούργιο Μετόχι, την Μεγαλοπρεπή Μονή Θεοσκεπάστου στο Σοχό, είτε καλλιεργώντας τη γη και μαζεύοντας τις ελιές στα Δοχειαρίτικα λιοστάσια του Όρους, είτε φορώντας την ποδιά της κουζίνας στο Δοχειάρι ταπεινά και διακριτικά σαν ο τελευταίος μοναχός και έτσι τον καλό αγώνα ετέλεσε και τώρα μετέχει της αγιότητος του Χριστού.

Από τον πρόλογο του βιβλίου