Η Κατερίνα Γ. Καββαδά καταθέτει γεγονότα και συμπτώματα της εποχής της, μέσα από τη ρεαλιστική απεικόνιση της ζωής μιας γυναίκας. H ηρωίδα της είναι η γυναίκα της διπλανής πόρτας, η οποία από νωρίς αποφασίζει να αναμετρηθεί με τους δράκους της ζωής, της ψυχής και της σκέψης της, ώστε να σπάσει τις αλυσίδες της άγνοιας και της μοιρολατρίας, οι οποίες  την κρατούν καθηλωμένη στο σκοτάδι.

… Γεννήθηκε σ’ έναν τόπο γεμάτο λιθάρια, ελιές κι ασφελαχτούς, πλημμυρισμένο με άπλετο φως και γύρω του σαν δαχτυλίδι τυλιγμένες όλες οι αποχρώσεις του μπλε. Μόλις τα πράσινα μάτια της αντίκρισαν το γαλάζιο της θάλασσας, μαγεύτηκε κι αφέθηκε να την οδηγήσουν τα κύματα σε τόπους ξένους κι αλαργινούς.  Με υπομονή κι επιμονή σφυρηλάτησε την ασπίδα της, για να την προφυλάσσει από τις συμπληγάδες, με γνώση κι εμπειρία ακόνισε τον νου, ζωγράφισε τον δικό της οδικό χάρτη, που θα τη βοηθούσε να οδηγηθεί στο μονοπάτι του ήλιου, σμίλεψε τα γυαλιά της σε καλούς τεχνίτες, για να διευρύνει την οπτική της… και καλλιεργώντας την παρατηρητικότητά με τη βοήθεια φωτισμένων δασκάλων διέκρινε τους φίλους από τις σειρήνες.
Στο σεργιάνι της στον κόσμο συνάντησε πολλούς ολάνθιστους κήπους που τη μέθυσαν με την πανδαισία των χρωμάτων και τις μουσικές τους. Τους περπάτησε άλλοτε αργά άλλοτε με ταχύτητα, αποφεύγοντας να κόβει τα λουλούδια. Μόνο τα πότιζε, για να τα βλέπει ολάνθιστα να ομορφαίνουν την πλάση και να μυρίζει το άρωμα τους.

Οι κήποι όμως έχουν μυστικά. Κρύβουν με τέχνη παράσιτα, αγκάθια, ερπετά και τα νερά τους τα φυλάνε δράκοι. Άραγε η ασπίδα της θα άντεχε στην πάλη με τα στοιχειά της φύσης και του κόσμου;  Άραγε θα τη βοηθούσε ο Άι Γιώργης να σκοτώσουν μαζί το δράκο και καβάλα στο άλογό του να την οδηγήσει στο μονοπάτι της ευτυχίας;